Follow me:

Love hotel, een fotografische peepshow

Wie zou er niet eens een vlieg willen zijn om in een appartementsgebouw te kunnen binnenkijken? Met deze slagzin stelt de fotograaf Frank De Mulder ons een nieuw kunstwerk voor, waarvan één exemplaar onlangs naar het CODA museum in het Hollandse Apeldoorn verhuisde. Een mooie pluim op het werk van de gerenommeerde fotograaf.

FDM“Op een avond reed ik de stad Gent binnen en vanop de brug had ik zicht op verschillende appartementen. Hier en daar brandde licht. Toen dacht ik dat het weleens prikkelend zou zijn om er een vrijpartij te aanschouwen. Daaruit groeide de idee om een hotel uit te beelden met in elke kamer een pikante scène. Uiteindelijk groeide dit idee uit tot een bundeling van kleurrijke liefdestaferelen waarnaar je stiekem kunt gluren.”

JV: Welk verhaal vertelt de The Love Hotel?

FDM: “Aanvankelijk wordt de aandacht getrokken door een prachtig staaltje architectuur: een semi-gapende betonnen constructie omkadert de als vitrine voorgestelde kamers. Het gebouw is op het water opgetrokken en is enkel door een smal brugje verbonden met de ‘echte’ wereld. Zo creëerden we een bijna ontastbare wereld. Gelijkaardig aan onze droomwereld die ook niet echt is, slechts door een kleine streng met ons bewustzijn verbonden. Laten we tenslotte de chique auto’s in de garage niet vergeten die – heel cliché – gepaard gaan met mooie vrouwen.”

JV: Op het eerste zicht zou de foto je op het verkeerde been kunnen zetten, waarom is dat?

FDM: “Vanop afstand valt voornamelijk de buitengewone architectuur van het gebouw in een feeërieke sfeer op. Naarmate je nadert, onderscheiden zich de verschillende kamers. Hierin reveleert zich een genre peepshow. Samen met mijn vennoot Michèle Van Damme besloten we dan ook bewust om het hotel bij nacht te portretteren. Gezien ons doel een zo groot mogelijke diversiteit van seksueel gedrag te etaleren, kreeg elke kamer een etalage-look.”

JV: Hoe ben je tewerk gegaan?

FDM: “We begonnen met een wit blad. Fantasie was de leidraad. De architect Benny Govaert (Architectuurburo Govaert en Vanhoutte) ontwierp het gebouw, speciaal voor dit project. Vervolgens werkten de architect en zijn 3D-assistent Michael Lammens een kamer uit. Die kamer bouwden we in de studio na. Toen begon het echte productiewerk zoals de scènes op touw zetten, de casting van modellen, enzovoort. Later in het proces beseften we dat het werk helaas niet klein was weer te geven, maar een formaat vergde van minstens 220 op 180 cm groot. We hadden niet ingeschat dat het een technisch huzarenwerk zou worden. ”

JV: Het werk kreeg de naam ‘The Love Hotel’, kunnen we hier spreken van liefde?

FDM: “Ik verlangde naar een seksueel kunstwerk dat positiviteit uitstraalt. Daarom etaleert het hotel liefdestaferelen in al zijn aspecten, zowel puur fysisch als geestelijk. In een kamer is een man te zien die zijn vrouw een halssnoer aandoet. In een andere ruimte staan twee vrouwen elkaar lieflijk te zoenen. The Love Hotel portretteert seks als een alledaags gebeuren en in al zijn vormen. Denk maar aan het hoertje dat in de rosse buurt een klant opwacht; aan een exhibitionistische vrouw die zich aan het raam van haar flat tentoonstelt. Of aan een man en vrouw die passioneel de liefde bedrijven. Al deze personages zijn terug te vinden in The Love Hotel.”

JV: In vergelijking met jouw andere werken straalt de foto meer erotiek uit. Vind je niet?

FDM: “Dat klopt, maar doordat we zo klein gaan werken, is dit aanvaardbaarder. Ik zou de kamers nooit uitvergroot publiceren. De seks heeft een functie, vergelijkbaar met functionele seks in een film. Daarbij staat voyeurisme centraal in het werk. Een aspect dat terug te vinden is in de eigenlijke structuur van het gebouw. Ook wekken kleuren een peep-effect op. De kamers lijken zelf licht te geven.”

JV: Het is een echt kleurboek. Waarom?

FDM: “Heel mijn carrière is vooral gebaseerd op zwart-wit fotografie. Nu ik voor kleur koos, zou ik er in vliegen. Met Michèle opteerden we hierin te overdrijven, wat resulteerde in een groots kleurenpallet.”

JV: Vind je het werk geslaagd?

FDM: “Het is prachtig om de eerste reacties te zien: “Wat een fantastische architectuur, mooie kleuren en dan nog gebouwd op water.” Dan komen ze dichterbij en zien ze de kamertaferelen. Geweldig om die verbazing te merken. En die glinsterende oogjes. (lacht) Toch valt het werk niet te onderschatten. Vooral de combinatie van 3D en ‘real-life’ was geen sinecure. Ook om de modellen zover krijgen, was niet altijd gemakkelijk. Gelukkig was iedereen voldoende gemotiveerd om het werk tot een schitterend einde te brengen. We zijn iedereen dan ook zeer dankbaar en we zijn blij dat het nu tentoon gesteld word in het CODA museum.”

Previous Post Next Post

You may also like

No Comments

Leave a Reply