Follow me:

Met uitsterven bedrijft: Atelier Mestagh

Albert Mestdagh (1916-1972) start in 1947, na zijn opleiding in het Gentse neogotische atelier van Hendrik Coppejans, het atelier van glasraamkunst in de Koolsteeg te Gent op. Als achttienjarige komt zoon Luc in de zaak om zijn moeder bij te staan na de dood van zijn vader. Niet veel later leerde hij zijn vrouw Ingrid kennen. We spraken met de oudste dochter Katrien over de toekomst van het familiebedrijf.

“Het atelier voert nieuwe glasramen uit, naar eigen ontwerp en dat van externe kunstenaars, restaureert (behoud van glasraam) en renoveert (herwerken van bestaande glasramen). Mijn moeder is de ontwerpster. Mijn vader is de glasschilder en leidde lang het atelier. Twee andere collega’s staan in voor de plaatsing. Sinds 2005 sta ik ook in het atelier. Mijn vader wou aanvankelijk dat we onze eigen weg gingen, zo studeerde ik musicologie in Leuven. Toch kon ik die enorme aantrekkingskracht naar het atelier niet weerstaan waardoor ik na mijn studies de stiel leerde in het atelier. Vervolgens stond ik mee in het atelier, deed het administratieve werk en volgde projecten op. Momenteel neemt mijn jongste zus tijdelijk de administratie van me over.”

“De laatste tien jaar ontwikkelt zich een beweging naar een meer academisch onderbouwde strekking binnen restauratiesector. Terwijl traditionele ateliers restauratie op een ambachtelijke manier aanpakken, groeit nu de aandacht voor onderzoek en wordt steeds meer waarde aan het origineel materiaal gehecht. Ik beschik niet over het nodige diploma voor het restaureren/conserveren van glas. Ik volg daarom momenteel de Master ‘Stained glass conservation and heritage management’ in York, mede mogelijk gemaakt dankzij de Koning Boudewijn Stichting.”

“In de privésector komt glaswerk wel nog voor, maar dan geïntegreerd in de architectuur van het huis. Zo voorzien klanten een raam in hun woonst waar ze het glasraam geïntegreerd willen zien. In tegenstelling tot ten tijde van mijn grootvader waar lichtbakken op de kast stonden of medaillons (kleine ronde glasramen) voor je raam hingen. In de openbare sector gaat het monumentale-religieuze werk achteruit. De Vlaamse overheid heeft een initiatief dat dit deels opvangt: een gebouw dat geheel of gedeeltelijk met Vlaamse overheidssubsidies is opricht of verbouwt, is verplicht om een bepaald percentage van bouwbudget aan geïntegreerde kunst te besteden (decreet van 23/12/1986). Zo krijgen we geregeld de vraag van rusthuizen om glas-in-loodramen in de kapel of stille ruimte te plaatsen.” 

“We zijn het oudste atelier in de glasraamkunst van Vlaanderen, ik vind niet dat je zoiets opgeeft. De producten die we voortbrengen zijn duurzaam en ademen geschiedenis uit. Maar de vraag moeten we zelf creëren, zeker in de privésector. Door combinatie van glas, kleur en vormgeving proberen we vernieuwing in glasraamkunst te brengen. Naast het moderniseren van de producten lanceren we ook initiatieven om de glaskunst dichter bij de mensen te brengen. Zo richtten mijn ouders het uitstalraam in de Drabstraat op. Ik zou graag met studenten samenwerken, zoals met jonge interieurarchitecten, gastlessen geven en meer tentoonstellingen organiseren. Ik ga het blijven promoten. Het moet ook. Anders vrees ik dat we ten dode zijn opgeschreven.”

Previous Post Next Post

You may also like

No Comments

Leave a Reply